အဲ့ဒီကေန ....။

ေနမေကာင္းလို႔လူနာေမးေနရာကေန ေဆးလိပ္နဲ႔အရက္ေတြမေသာက္နဲ႔ေတာ့လို႔
မွာေနရာကေန သူတို႔နဲ႔မေပါင္းနဲ႔ေတာ့လို႔ေျပာေနရာကေန အစာေတာ့စားမွ
ျဖစ္မွာေပါ့လို႔ ဆိုေနရာကေန မသက္သာရင္ေဆးခန္းသြားျဖစ္ေအာင္သြားလို႔
တြန္းေနရာကေန နင္လည္းေပ်ာ္ေအာင္ေနပါလို႔ ပို႔ေနရာကေန။

အျပင္စာေတြမစားနဲ႔လို႔ ေ၀ေနရာကေန ဘယ္ကေနဘယ္လိုစျဖစ္တာလဲလို႔
ေတာက္ေနရာကေန ဗိုက္မေကာင္းရင္ဆန္ျပဳတ္ပဲေသာက္ေလလို႔ က်ေနရာကေန
ဒီလိုဆက္သြားရင္အသက္တိုလိမ့္မယ္လို႔ ေဆြးေနရာကေန အစာမရိွရင္ပိုဆိုးမွာေပါ့
လို႔ ေရးေနရာကေန အဲ့ဒီကေန... ။

အဲ့ဒီကေန ဆြတ္ပ်ံ႕ဖြယ္ပန္းျခံေတြဆက္မလာဘူး ေရာင္စံုပူေပါင္းေတြဆက္မလာဘူး
ပရိတ္သတ္လက္ခုပ္သံေတြဆက္မလာဘူး မနက္ျဖန္ေတးသံေတြ ဆက္မလာဘူး။

ေခ်ာကလက္ေတြဆက္မလာဘူး ေမႊးပြ၀က္၀ံရုပ္ကေလးေတြဆက္မလာဘူး ရင္မွာ
ငါမင္းတစ္ေယာက္တည္းေတြဆက္မလာဘူး ရွင့္စိတ္ကူးေတြၾကားမွာကၽြန္မကူးခတ္ခ်င္
ေတြဆက္မလာဘူး အဲ့ဒီတုန္းကအခ်ိန္ေလးေတြကိုသတိရလိုက္တာကြယ္ေတြ
ဆက္မလာဘူး မင္းအတြက္ကိုယ္ၾကိဳးစားေနတယ္ေတြဆက္မလာဘူး အတူေနၾက
ရေအာင္ေနာ္ေတြဆက္မလာဘူး ရွင္လည္းစိတ္ေလ်ာ့ကၽြန္မလည္းလိမၼာေတာ့မယ္
ေတြဆက္မလာဘူး စကားပန္းေတြကိုခုထိကၽြန္မခ်စ္ေနတုန္းပဲေတြဆက္မလာဘူး
အရင္လိုဆိုင္ကယ္ေလးေမာင္းျပီး ေလွ်ာက္လည္ရေအာင္ေတြ ဆက္မလာဘူး
ကိုထြန္းဆိုင္မွာ ဒီလိုေျပာခဲ့တာေပါ့ကြာေတြဆက္မလာဘူး ငါ့အေၾကာင္းစိုးျမင့္သိန္းတို႔
အသိဆံုးပါေတြဆက္မလာဘူး ေသာက္ေရခြက္ေတြအျမဲေဆးေၾကာသန္႔စင္ထားတဲ့အိမ္ေတြ
ဆက္မလာဘူး ဘုရားသြားေက်ာင္းသြား ငါးကေလးငွက္ကေလးလႊတ္ရေအာင္ေတြ
ဆက္မလာဘူး သစ္သားတံခါး၊၀ါးပက္လက္ကုလားထိုင္နဲ႔စံပယ္ရံုျခံေတြဆက္မလာဘူး
ေခါင္းေလာင္းသံထီးရိပ္မွာ ေအးရာေအးေၾကာင္းေတြဆက္မလာဘူး ေအးစက္သြားတဲ့
ငါ့နွလံုးသား မင္းနဲ႔ေတြ႕မွနိုးလာတယ္ေတြဆက္မလာဘူး အခ်စ္နဲ႔ဘ၀ကိုတည္ေဆာက္မယ္
ေတြ ဆက္မလာဘူး။

အဲ့ဒီကေန... ဘာမွ ဆက္မလာဘူး။

နင့္အစားငါရွက္လို႔ပါလို႔ ေျပာေနရာကေန ကၽြန္မဒီ့ထက္မခံစားနိုင္ေတာ့ဘူးလို႔
ဖြင့္ေနရာကေန ကိုယ္ယူက်ံဳးမရျဖစ္လို႔ပါကြာလို႔ ဆို႔နင့္ေၾကကြဲေနရာကေန။

ပုိင္မင္းေဆြ
(၅ ဇန္န၀ါရီ ၂၀၁၁)
၂ နာရီ ၁၈ ေန႔လည္။

ငွက္ကေလး

မင္းလာနားပံုကမယံုႏိုင္စရာ
တိုးတိတ္ညင္သာလြန္းရဲ႕
ရႈခင္းမဲ့ျပတင္းေပါက္အေသထဲ
မင့္ရဲရင့္ဖ်တ္လတ္ေတာင္ပံခတ္သံနဲ႔
အမွန္ေတြဟာသက္၀င္လင္းျပက္လို႔

ငွက္ကေလး…
မင္းဟာ ကမၻာဦးဂူနံရံမွာ
ငါေရးျခစ္ခဲ့တဲ့ သိစိတ္မဲ့ပန္းခ်ီကား
အလင္းကန္းေနတဲ့ မ်က္လံုးေတြရဲ႕တံခါးကို
မင္းရင္ထဲကသီခ်င္းစာသားနဲ႔ ဖြင့္ခဲ့တယ္…
အရႈံးမဟုတ္ဘူး ငွက္ကေလး…

ျငိမ္းခ်မ္းေရးဆိုတာ
ခ်စ္ျခင္း ေမတၱာရဲ႕ ထိုးျမဲလက္မွတ္ပါ
မင္းပ်ံသန္းသြားျပီးတဲ့ေနာက္မွာ
ငါဟာ ျငိမ္းခ်မ္းစြာခ်စ္ခဲ့တယ္…
ငါဟာျငိမ္းခ်မ္းစြာ…

ငါဟာ…
ငွက္ကေလး…
မင္းစေတးခဲ့တဲ့ေတာင္ပံေတြရဲ႕ တံစက္ျမိတ္မွာ
ငါ့အေမွာင္စိတ္ေသြးတိတ္ခဲ့ေပါ့
မေရရာသူေတြရဲ႕ စကားမွာေတာ့
မင္း ပ်ံသန္းေပ်ာက္ပ်က္ခဲ့ျပီတဲ့
ရင္ထဲကိုလာနားတဲ့ ငွက္ဆိုတာ
တစ္သက္လံုးေပ်ာက္ပ်က္ဖို႔ ပ်ံသန္းမွာ မဟုတ္ဘူး
ငါ အဲဒီလို ယံုၾကည္ဖြဲ႔ဆိုခဲ့တယ္ ။ ။

မင္းစိုးရာ
၂၀၀၅၊ ႐ုပ္႐ွင္သစၥာမဂၢဇင္း။

မိတ္ေဆြ ကဗ်ာဆရာ မင္းစိုးရာ ရဲ႕ ငွက္ကေလးပါ။ ခင္ဗ်ားရင္ထဲကို သူ ပ်ံသန္းလာရဲ႕လား။ ကၽြန္ေတာ့္ နံရံေတြကိုေတာ့ သူ ျဖတ္သန္း သြားခဲ့တယ္။

ဂ်က္ကေျပာတယ္ ...

ဂ်က္ကေျပာတယ္
မိန္းမေခ်ာေတြကုိ ေနာက္ဘယ္ေတာ႔မွ
သူ မခ်စ္ေတာ႔ဘူးတဲ႔

ဂ်က္ကေျပာတယ္
ကမၻာမွာ မိန္းမေတြမရွိရင္
မျဖစ္ဘူးဆိုပဲ
ဒါေပမယ္႔ မိန္းမတစ္ေယာက္ကုိ သင္ခ်စ္မယ္ဆုိရင္
သင္တုန္းဓားကုိ တစ္ၾကိမ္နမ္းသင့္သတဲ႔

ဂ်က္ကေျပာတယ္
ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ၊ သူရသတၱိနဲ႔ အရိုင္းစိတ္ကုိ
ခင္းက်င္းျပသဖို႔ အေကာင္းဆံုးစားပြဲဟာ မိန္းမေတြပဲတဲ႔

ဂ်က္ကေျပာတယ္
အဲဒီ စားပြဲေပၚမွာ အႏွစ္ ၄၀ လံုးလံုး ၾကာေအာင္
ငါေျပးေနခဲ႔ဖူးတာေပါ ႔ကြာ

ဂ်က္ကေျပာတယ္
ၾကယ္စံုျမဴးတဲ႔ ညမွာ
ခ်စ္သ၀ဏ္လႊာေတြ တစ္ညလံုးေရးေနခဲ႔တာ
ေနနတ္သားရဲ ႔ တံပိုးခရာသံၾကားတဲ႔ အထိပါပဲတဲ႔
သို႔ပါေသာ္ျငား
ေရးသားခဲ႔သမွ် ခ်စ္သ၀ဏ္လႊာေတြဟာ
ေပါင္မုန္႔ၾကားထဲ ၀င္ေရာက္သြားျပီး
ျပန္မထြက္တတ္ၾကေတာ႔ဘူးတဲ႔

ဂ်က္ကေျပာတယ္
မိန္းမတစ္ေယာက္အတြက္
ဒိုင္ဗင္အၾကိမ္ၾကိမ္ ထိုးခဲ႔တယ္
ဦးေခါင္းမွာ ခ်ဳပ္ရိုးေတြခ်ည္းပဲ

ဂ်က္ကေျပာတယ္
သိပ္စိတ္ညစ္တာပဲ
အခ်စ္ကုိ သက္ေသျပဖို႔ ေငြေၾကးမလံုေလာက္ဘူးတဲ႔
ဒါေၾကာင့္
ေက်ာက္တံုးၾကီးေတြကုိ ခဏခဏ မျပေနရသတဲ႔

ဂ်က္ကေျပာတယ္
မိန္းမေတြဟာ ဘယ္ေတာ႔မွ မမွားဘူးတဲ႔
ငါ တို႔ က သူတို႔ ကုိ ခ်စ္မိမွာသာ
အမွားအယြင္းေတြ စတင္ေတာ႔တာတဲ႔
ဒါေၾကာင့္ ဂ်က္ကေျပာတယ္
မိန္းမေတြနဲ႔ မ်က္လံုးခ်င္းဆံုးေအာင္ မၾကည္႔နဲ႔တဲ႔

ဂ်က္ကေျပာတယ္
မိန္းမတစ္ေယာက္ကုိ ခ်စ္ရတာဟာ
ျဂိဳဟ္ကမၻာတစ္ခုက ပိုးမႊားအသစ္အဆန္းေတြ
ထည္႔ထားတဲ႔ ဖန္းဘူးနဲ႔
တစ္ခန္းတည္း အတူေနရသလုိပဲတဲ႔

ဂ်က္ကေျပာတယ္
သူဟာ တစ္ေန႔တည္း ႏွစ္ခါ
အသက္ရွင္ေနႏို္င္ သတဲ႔
တစ္ၾကိမ္က မိန္းမတစ္ေယာက္ကုိ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးဖို႔
တစ္ၾကိမ္က ကမၻာေျမၾကီးကုိ ခ်စ္ခင္ဖို႔တဲ႔

ဂ်က္ကေျပာတယ္
မိန္းမေခ်ာေတြကုိ ေနာက္ဘယ္ေတာ႔မွ
မခ်စ္ေတာ႔ဘူးတဲ႔
အဲဒီေန႔က သူ အိမ္ကုိျပန္မအိပ္ဘူး

ဂ်က္ကေျပာတယ္
ဂ်က္က ခဏခဏေျပာတယ္
ဂ်က္က ေတြ႔တဲ႔သူတိုင္းကုိ္ေျပာတယ္
ဂ်က္က မရပ္မနားေျပာတယ္
မိန္းမေခ်ာေတြကုိ ေနာက္ဘယ္ေတာ႔မွ
မခ်စ္ေတာ႔ဘူးတဲ႔
အဲဒီေန႔က သူခ်ာခ်ာလည္ေအာင္မူးတယ္

ဂ်က္ဆိုတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ ရွိခဲ႔ဖူးတယ္
သူဘယ္သူလဲ သိပါရဲ ႔လား အေဆြငဲ႔
လမ္းထိပ္မွာ အမူးလြန္ျပီး အိပ္ေပ်ာ္ေနတတ္တဲ႔
အရက္သမားအဘုိးၾကီးကြဲ႔ ။ ။

ေနမ်ိဳး

တစ္ေန႔မွ ေမ့မရသူေလးသို႔

လူတစ္ေယာက္မွာ
သူ႔အေၾကာင္း ဒ႑ာရီတစ္ခု
ရွိသင့္တယ္မဟုတ္လား။

အရာရာဟာ
ေျမၾကီးေပၚတုတ္ေခ်ာင္းနဲ႔ေရးျခစ္ထားသလို
ျဖစ္လြယ္ ပ်က္လြယ္ေတြခ်ည္းပါပဲကြယ္။

မင္းတစ္ဘဝလံုး ေၾကကြဲက်န္ရစ္ရေအာင္ဆိုၿပီး
ငါ့ကိုယ္ငါလည္း အဆံုးမစီရင္ရဲ
ဒါဆို
ေသနတ္ေၿပာင္းထဲ ေခ်ာင္းၾကည့္ရင္း
ခလုပ္ႏွိပ္မိတဲ့လူတစ္ေယာက္လို႔
လူေတြ ၿပက္ရယ္ျပဳ က်န္ရစ္ၾကမွွာေပါ့
ငါ့ရဲ႕ အေကာင္းဆံုးကို ငါလုပ္မၿပီးေသးသမွ်
ဘယ္အရာေပၚမွာမွ
ငါ့ကိုယ္ငါ မပံုခဲ့ႏိုင္ဘူး။

ငွက္တစ္ေကာင္ဟာ
ေကာင္းကင္တစ္ခုတည္းမွာ ႏွစ္ခါပ်ံသန္းႏိုင္ဖို႔
ေနမင္းၾကီးကို တစ္ၾကိမ္ပတ္ရတယ္။

တစ္ေန႔မွ ေမ့မရသူေလးေရ
သည္တစ္ညေနခင္းေလးပဲျဖစ္ျဖစ္
အေကာင္းအတုိင္း ထင္က်န္ရစ္ဖုိ႔
ေတာင့္ခံထားရသူပါ။

ငါက ဂ်ဴးလိယက္ဆီဆာလိုပဲ
ကို္ယ့္ရန္သူေတြရဲ႕ စာရင္းကို မွတ္မထားတတ္ဘူး။

ကိုယ့္နာမည္ဘယ္သူတုန္းရယ္လို႔
ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ျပန္ေမးရတဲ့ အခါမ်ိဳးေတြမွာေတာ့
ေသနတ္ေျပာင္းထဲ ေခ်ာင္းၾကည့္မိျပန္ရဲ႕။

မင္းဖို႔ ဒ႑ာရီတစ္ခုေပါ့ကြယ္။ ။

ပုိင္စုိးေ၀
ဒီဇင္ဘာ ၉၇ ကလ်ာမဂၢဇင္း။

ပင္လယ္

သူမဟာ ပင္လယ္
လႈပ္ရွားတယ္၊ ရွင္သန္တယ္၊ စီးဆင္းတယ္
သူမဟာ ပင္လယ္
ငါ့ကို ငါးေတြေပးတယ္
ငါ့ကို ပုလဲေတြေပးတယ္
ငါ့ကို ဒ႑ာရီထဲက ေက်ာက္တုံးေတြေပးတယ္
ငါ့ကို သေဘာၤပ်က္ေတြေပးတယ္
ငါ့ကို ပင္လယ္ဓားျပအ႐ုိးစုေတြေပးတယ္
ေရႊဒဂၤါးလည္း နည္းနည္းေပးတယ္။
သူမဟာ ပင္လယ္
ငါ့ကို လူးလာစုန္ဆန္ကူးခတ္ေစတယ္။
ရဲဝ့ံေစတယ္။
နယ္ေျမသစ္ေတြဆီ ေရာက္ရွိေစတယ္။
သူမဟာ ပင္လယ္
တစ္ေန႔မွာငါ့ကို နစ္ျမဳပ္ေစတယ္
သူ႔ရဲ႕နက္႐ႈိင္းတဲ့ ေရေအာက္ၾကမ္းျပင္မွာ။
သူမဟာ ပင္လယ္
ငါ့ကို အၿမဲ သိမ္ဆည္းထားေလတယ္။

ေနမ်ိဳး
အမွတ္ ၆၊ ပန္းအလကၤာမဂၢဇင္း။

စိတၱဇအခန္း

ဇာတ္လမ္းဟာ အခန္းဆီ ေကြ႕လာျပီ
အခန္းထဲမွာ ပထမေတာ့ ဘာမွမသိေသးတဲ့ ငါ
ဒူးနန္႔လို႔ စီးကရက္ကေလး ေအးေအးလူလူ ဖြာလို႔။

ေၾကကြဲျခင္းေရတံခြန္ဟာ တေ၀ါေ၀ါ ျပိဳက်လာတယ္
ဇာတ္လမ္းထဲက အျဖစ္အပ်က္ဟာ တျဖည္းျဖည္းကုန္းထလာတယ္။

အျဖစ္အပ်က္ကို ဟိုးေရွ႕က ေဘာလံုးကြင္းဆီ
ကၽြန္ေတာ္ ကန္ထုတ္လိုက္တယ္
အျဖစ္အပ်က္ကို စီးကရက္မီးခိုးေငြ႕နဲ႔အတူ မႈတ္ထုတ္တယ္
အျဖစ္အပ်က္ဟာ ကၽြန္ေတာ့္အနားက တစ္စက္မွ မခြာဘူး
အျဖစ္အပ်က္ဟာ အေရျပားေပၚ တြားသြားတက္လာ
အသားထဲေဖာက္၀င္ ေသြးေၾကာထဲအျမီးတနန္႔နန္႔လွ်ာက္သြား
ယားယံမႈဟာ ေနရာအနွံ႔အျပား ျဖစ္ပြားလို႔
ငါ့စိတ္အား ခ်ည္ထားလိုက္ျဖည္ထားလိုက္ ပြေယာင္းလို႔
အလိုမတူက်ိဳးေၾက ေမ်ာ.....ေန........ျပီး
အထိတ္တလန္႔ အိပ္မက္ကနိုးလာသူလို စမ္းၾကည့္
(အံ့ၾသစရာ) အျဖစ္အပ်က္ဟာ ဘယ္ေနရာမွာမွ မရိွေတာ့ဘူး
ဒါဟုတ္ရဲ႕လား ထိုင္ေနရာကဆတ္ကနဲထတယ္ ထေနရာက
ျဖတ္ကနဲျပန္ထုိင္တယ္ ဒီဖက္ထိပ္ေရာက္လာေတာ့ ဟိုဖက္ထိပ္သို႔
ျပန္ေလွ်ာက္တယ္ ဂနာမျငိမ္ ၃မိနစ္တစ္ၾကိမ္ ေတာက္ေခါက္
နံရံမွာ ပန္းခ်ီကားအစား ဓားတစ္ေခ်ာင္း ေျပာင္းခ်ိတ္လိုက္တယ္
ၾကည့္စမ္း အျဖစ္အပ်က္ဟာ မ်က္နွာက်က္ကေန
အံု႔ဆုိင္းေနတဲ့ ပလပ္ေပါက္ေတြထဲကေန
အတင္း စြတ္ရြတ္တိုး၀င္လာျပန္ျပီ
ကိုယ့္ဖက္က အသင့္ထုတ္ထားတဲ့ ဓားနဲ႔ ခုခံတယ္
ျဖဳတ္ထားတဲ့ ေထာက္နဲ႔ သိမ္း႐ိုက္တယ္
ၾကမ္းေပၚပံုက်သြားရာက တြန္႔လိမ္ထကာ
ကၽြန္ေတာ့္ခႏၶာကိုယ္ေပၚတက္လာဖုိ႔ ၾကိဳးစား
သူ႔လွ်ာဟာ ကၽြန္ေတာ့္သိစိတ္ေဘာ္ဒီေပၚမွာ ေရြ႕လ်ားေနတယ္
နားထဲကေန၀င္ ေခၽြးေပါက္ေတြထဲကေနထြက္
စိတ္တိုင္းက်ဖြင့္ေဖာက္ တစက္စက္ယိုစီး
အရသာမရိွေတာ့တဲ့ အပိုင္း ျပီးေနာက္
ဇာတ္လမ္းထဲမွာ အခန္းတစ္ခုသာ ေငါထြက္က်န္ရစ္ခဲ့တယ္။

ပိုင္မင္းေဆြ
(၂ ဇန္န၀ါရီ၂၀၁၁)
၂း၁၂ ေန႔လည္။

* ၂၀၀၉ ဒီဇင္ဘာကစကာ ၂၀၁၀ တစ္နွစ္လံုးလံုး ကၽြန္ေတာ့္ကို စားေနခဲ့တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ကို ခ်ေရးၾကည့္တယ္။ ၂၀၁၁ အတြက္ ပထမဆံုးေရးဖြဲ႕ျဖစ္မယ့္ ကဗ်ာကို ၾကည္နူးဆြတ္ပ်ံ႕ဖြယ္ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ျဖစ္ဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ေပမယ့္လည္း...... ။

ပိုင္မင္းေဆြ
မနက္ ၁၀နာရီ ၃၉ မိနစ္
၇ ဇန္န၀ါရီ ၂၀၁၁။

လည္ေနတဲ့ ပန္ကာ

လည္ေနတဲ့ပန္ကာဟာ သူ႔၀တၱရားမပ်က္
လည္ေနခဲ့ လည္ခဲ့
ေန႔ေတြထဲ ေန႔စဥ္။

လည္ေနတဲ့ ပန္ကာဟာ
ကြန္ပ်ဴတာနွစ္လံုး သင္ျဖဴးဖ်ာတစ္ခ်ပ္
ပလပ္စတစ္ေနာက္မွီထိုင္ခံုသံုးလံုး
သံဗီရိုတစ္လံုး ကုတင္တစ္လံုး လူနွစ္ေယာက္
နဲ႔အတူ အခန္းထဲ ခ်ာခ်ာလည္ခဲ့။

လည္ေနတဲ့ ပန္ကာဟာ သူ႔အစြမ္းရိွသေလာက္
အခန္းကို အေအးဓာတ္နဲ႔ ေမတၱာေပးဖို႔ ၾကိဳးစား(ၾကိဳးစားခဲ့ပါတယ္)
အိမ္ေျမွာင္နွစ္ေကာင္ မ်က္နွာက်က္မွာ ေဇာက္ထိုးခိုတြဲ
လည္ေနတဲ့ပန္ကာက ေန႔တိုင္း ျမင္ရတယ္
နံရံထက္ ဂစ္တာတစ္လက္နဲ႔ ျပကၡဒိန္တစ္ခ်ပ္
လည္ေနတဲ့ပန္ကာက ေန႔တိုင္း ျမင္ရတယ္
သူက လူနွစ္ေယာက္ရင္ဘတ္ထဲ ပတတ္ရပ္ ထိုးေပါက္ေနတဲ့
စကားပန္းပင္ၾကီးကိုလည္း ျမင္တယ္
မေဖာ္ျပ၀ံ့မႈ တိမ္ခိုးေတြကိုလည္း ျမင္တယ္
တြင္းေအာင္းသတၱ၀ါလို နာက်င္ပိတ္ခဲေနတဲ့
ခံစားခ်က္ေတြကိုလည္း ျမင္တယ္
ဒါေတြကို ျမင္မက္ရင္း သူလည္ခဲ့။

သူ႔ဘ၀လည္ပတ္မႈေတြထဲ
သူ႔ကိုယ္သူ ေဆးခတ္ လိုရာဆြဲရင္း
လည္ေနတဲ့ပန္ကာဟာ သတိရစိတ္နဲ႔ဖံုးကြယ္ထားတဲ့ရိုက္နွက္သံ
မ်က္ရည္ ၀န္မခံလိုျခင္း လိင္စိတ္ ဟာသ
ညစာ အခ်စ္ အတၱ ျမိဳ႕ျပဘ၀နဲ႔ ေငြေၾကး
ဘာဆိုဘာကိုမွ်မသဲကြဲ သူ႔သိစိတ္ထဲဖုိးကပ္စ္မျပတ္တဲ့
ေန႔ေတြထဲ ေန႔စဥ္ မွန္မွန္
လည္ပတ္ခဲ့။

ဒီေန႔ ၾကာသပေတးေန႔
ညေနခင္း မီးလည္းပ်က္၍
လည္ေနတဲ့ ပန္ကာ ရပ္တန္႔ေနတယ္။

ပိုင္မင္းေဆြ
(၁ ဂ်ဴလိုင္ ၂၀၁၀)

ငါ့ညီမေလး လႊတ္တဲ့ မီးပုံး (ေနမြန္းသင္)

photo:Internet

ငါ့ညီမေလး လႊတ္တဲ့ မီးပုံး

သီတင္းကၽြတ္ၿပီ
မလြတ္ေျမာက္မွဳေတြ ကုိယ္စီခ်ိတ္ဆြဲၿပီး
မီးပုံးပ်ံလႊတ္ရေအာင္။

ညီမေလးေရ
ငါ့၀ိညာဥ္ကုိ ေရနံေလာင္းပါ
ၿငီးေငြ႕မႈနဲ႔ အားပါးတရေလာင္ကၽြမ္းရင္း
အခုိးအေငြ႔အျဖစ္
နင့္လက္နဲ႔ ယက္လုပ္ထားတဲ့ မီးပုံးေလးမွာ
ယီးေလးခုိ လုိက္ပါသြားရေစ
ကမၻာေျမဟာ
ေသြးညွီအနံ႔ေတြနဲ႔ မြန္းက်ပ္ေနခဲ့ၿပီမဟုတ္လား။

အေ၀းႀကီးကေန
ငါ့ကုိေမွ်ာ္လင့္မေနပါနဲ႔ေတာ့
အနာတရေတြအၾကား အေရခြံထူလာတဲ့သူမုိ႔
အိမ္ျပန္လမ္းေတြ ၀ုိးတ၀ါး
နင့္စာသင္ခန္းေလးပဲ နင္ဂရုစုိက္ပါ။

နာက်င္မႈေတြ ကုိယ္စီေပြ႕ရင္း
ငါတုိ႔ေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့လမ္းကေလး ေျခာက္ေသြ႔ေပမယ့္
မေဟာင္းႏြမ္းေသးဘူး
ခရီးပမ္းေပမယ့္ အေရာင္မလြင့္ေသးဘူး
အခုလုိလျပည့္ညေတြမွာ
ျပန္မဆုံႏူိင္တဲ့မိသားစုေတြရဲ႕ ကုိယ္စား
ရဲရဲ၀့ံ လမ္းထြင္သူေတြရဲ႕ကုိယ္စား
ရင္ျပင္ေတာ္အျပည့္ ဆီမီးလွဴခဲ့ပါ။

သီတင္းကၽြတ္ၿပီ
ေကာင္းကင္ျပင္တဆုံး
အေႏွာင္ဖြဲ႔မဲ့ ပ်ံသန္းေနတဲ့ မီးပုံးေတြပဲေငးရင္း
ဘ၀ရဲ႕ မေျပႏူိင္တဲ့အေမာေတြကုိ
ဒီလုိခ်ေရးမိတယ္
ဘယ္ေတာ့မ်ား ဘ၀ကုိ ဘ၀လုိ
ညီမေလးလႊတ္တဲ့ မီးပုံးေလးမွာ ယီးေလးခုိခြင့္ရပါ့မလဲ… ။ ။


ေနမြန္းသင္
-ညီမေလးရဲ႕ေမြးေန႔ အမွတ္တရ
(၂၄-၁၀-၀၇)

Note

ျမန္မာကဗ်ာဘေလာ့/စာမ်က္ႏွာေတြ ယေန႔လိုမ်ားမ်ားစားစား မရိွခင္က ခင္မင္ခဲ့တဲ့
ကဗ်ာဆရာ ေနမြန္းသင္ရဲ႕ ကဗ်ာေလးကို တင္လိုက္ပါတယ္။ သီတင္းကၽြတ္ေတာ့မယ္ေလ။
ပိုင္မင္းေဆြ

လြမ္းေစတီ

သစ္ရြက္ေျခာက္ရိႈ႕မီးထဲ
ေလလြင့္ဆုေတာင္းမ်ား မယံုႏိူင္ျပီ
ခ်င္းတြင္းျမစ္က မျမဲျခင္းတရားကို ညည္းတြားလို႔
လယ္ကြင္းကို ျဖတ္တိုက္လာတဲ့ ေလအား
ကမူနဲ႔ ထန္းပင္ေတြက သပ္တင္တီးခတ္လို႔
ေခါင္းေလာင္းသံနဲ႔ ထီးရိပ္မွာ ေအးရာေအးေၾကာင္း
စိတ္ရူးေတြ ရပ္တန္႔ရာ ရပ္တန္႔ေၾကာင္း
ဆူးျခစ္ရာ လမ္းေၾကာင္းေလးအတိုင္း
သီးျခားေတာင္ကုန္းေလးေပၚ ကုပ္တြယ္တက္ခဲ့ရာ
လမ္းတေလ်ာက္
ကင္မရာျမင္ကြင္းထဲ ဖမ္းလို႔မမိတဲ့
ရနံ႔ နဲ႔ အသံ
ဆန္႔တန္းထားတဲ့ အစြဲအလန္းမ်ား
တဖ်ပ္ဖ်ပ္ တခ်ပ္ခ်ပ္
သတိရျခင္းမီးပြင့္ေတြ ကုန္ေအာင္ထိရိုက္
ဇာတ္နာသူၾကီး မ်က္၀န္းသားမ်ား မို႔အစ္
ေနာင္ဘ၀ဆိုတာ ရိွခဲ့လည္း
သံေတြကို မီးနဲ႔ မျပဳျပင္လိုေတာ့ဘူး
အျပန္လမ္းမွာ ဓါးေတြ ထိုးအန္ခဲ့တယ္။

ပိုင္မင္းေဆြ
( ၁ စက္တင္ဘာ ၂၀၁၀)
၁၁ နာရီ ၃၀ မိနစ္။
လမ္းၾကား ၁/၂ ကဗ်ာစာအုပ္။

ငါနဲ႕လမ္း

ေျခတစ္လွမ္းခ်လိုက္တိုင္း ပို၍ဆန္႔ကား
ရွည္ထြက္သြားတဲ့လမ္းမ
အဲဒီလမ္းမဟာ
တစ္ဦးတစ္ေယာက္တည္းအတြက္ ရွိေနခဲ့ၿပီး
အဲဒီတစ္ဦးတစ္ေယာက္ဟာ ငါျဖစ္ခဲ့တယ္
ငါ့အလုပ္က
ရပ္တန္႔ေနဖို႔ မဟုတ္ဘူးတဲ့
ငါေလွ်ာက္ေနရေပါ့
အဲဒီလမ္းမေပၚမွာ
တစ္ေယာက္တည္း။

ေနမ်ိဳး

လူျဖစ္ရတာေကာင္းတယ္ ကဗ်ာစာအုပ္မွ

မိသားစု

အငယ္ေကာင္က ထမင္း၀ိုင္းျပင္ေတာ့
အၾကီးေကာင္က ဓားေသြးေနတယ္
ညီမေလး ပန္းကန္ေတြ ေဆးထားပါ
ေဖေဖ ျပန္မလာေသးဘူးလား
ေမေမ အိမ္ေရွ႕ထြက္ေမွ်ာ္ေနတုန္းပဲလား။

ပိုင္မင္းေဆြ

(ဂ်ဴလိုင္ ၂၀၁၀)

ေက်းလက္ရိုးရာ သစ္ေစ့ခ်ေတး

ထ
ထစမ္းကြယ္
မနက္
မနက္
မ်က္ရည္ေလး ေခါက္သိမ္းျပီး
သမီးေရ
ကိုကိုတို႔နဲ႔ ေက်ာင္းလုိက္သြားပါကြယ္
ဒါ
နားဆြဲၾကီး ၾကီးၾကီးသီးလာေအာင္
နားဆြဲ ေသးေသးေလးကို ျဖဳတ္ျပီး
စိုက္ပ်ိဳးထားရတာေပါ့။

ခင္ေမာင္နိုင္ဦး

ေပဖူးလႊာမဂၢဇင္း။

ယာဥ္ပ်ံၾကီး စီးျပီး ေရာက္လာတယ္

တစ္ခုခုဆို ျမိဳ႕ျပင္ဖက္ ထြက္ၾကည့္တတ္ၾကလို႕
ျမိဳ႕ျပင္ဖက္ ေရြးဆင္းခဲ့တာ
အ အာ အိ အီ နဲ႕ပဲ ႏႈတ္ခြန္းဆက္ရတယ္
ဒါေတာင္ ဂြီဂြီ ေဂါင္ေဂါင္ေတြ မေျပာရေသးဘူး
လယ္ကန္သင္းရိုးေပၚ ေလခၽြန္ လမ္းေလွ်ာက္
ျမက္ခင္းနဲ႕ ေျမသားကို ကိုင္တြယ္စမ္းသပ္ၾကည့္
ကၽြဲေတြၾကားထဲ ရႊံ႕ေရ ၀င္လူး
ကမၻာေျမဟာ တယ္ အရသာရိွပါလား
ကင္မရာေလးထုတ္ျပီး တဖ်ပ္ဖ်ပ္ တခ်ပ္ခ်ပ္
ျမင္သမွ်မွတ္တမး္တင္ရ ျပန္ေရာက္ရင္
ရီပို႕တင္ဖို႕ ဖတ္ညႊန္းေရးဖို႕
ဒီလိုနဲ႕ မီဒီယာေတြ ၀ိုင္းမလာခင္
ထန္းရည္ေသာက္ က်ဴရိုးဦးထုပ္ေလးေဆာင္းျပီး
တနဂၤေႏြေန႕က ျပန္ခဲ့တယ္။

ပိုင္မင္းေဆြ

(၈ ဂ်ဴလိုင္ ၂၀၁၀)

ပြန္းပဲ႔ေနတဲ႔ငွက္တစ္ေကာင္

အျပင္မွာ

ေမွာင္ေတာ႔မယ္ ညီမေလးေရ။

ခုလိုညေနခင္းေတြဆို
ခိုကုိးရာမဲ႔ငွက္ေတြကို အစာခ်ေကြၽးရင္း
ကိုယ့္ညီမေလးလည္း
ေလာကကို တစ္ဆံုးေတြးေနေတာ႔မယ္။

ေအးကြာ
ျမိဳ႔ၾကီးျပၾကီးဆိုတာလည္း
ေတာၾကီးမ်က္မည္းလိုပါပဲ
လမ္းမနဲ႔တူတဲ႔ကိုယ္႔ဘ၀ကို
ငံု႔ၾကည့္ျပီး ေလွ်ာက္တာေတာင္
လမ္းေပ်ာက္လိုေပ်ာက္
သစ္ပင္နဲ႔တူတဲ႔ လူရဲ႕ေအာက္မွာရပ္ရင္း
မ်က္လုံးနဲ႔မတူတဲ့ အၾကည့္ေတြကို ေရွာင္ဖယ္ရင္း
ကိုယ့္ညီမေလးခ်ေကြၽးတဲ႔
အစာဗန္းေလးထဲမွာ
ငွက္တစ္ေကာင္ျဖစ္ခ်င္ပါတယ္။

အခုလို အေမွာင္ေတြ တရစ္ခ်င္းဆင္းလာျပီဆို
ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ညဥ့္နက္ထားရတဲ့ေန႔ေတြဟာ
ေခါင္းေပၚကဆံပင္ေတြလို ရွည္လ်ားဆဲ
ဒုကၡဆုိတာကလည္း
တစ္ခါတစ္ေလ ဖီးသင္သပ္ရပ္လိုက္
တစ္ခါတစ္ေလ ႐ႈပ္ေထြးပြေယာင္းလိုက္မဟုတ္လား
ငွက္ေတြအိပ္တန္း၀င္ၾကျပီ ညီမေလးေရ
"ငါလည္းဒီည ဘယ္အကိုင္းမွာနားမလဲ"
အေတြးထူထူ တိရစာၦန္ရံုနဲ႔တူတဲ႔
ဆူဆူညံညံ အရက္ဆိုင္ေလးထဲက ထြက္လာခဲ႔တယ္။

ကဲ . . .
ေလာကကို ခပ္ေမာ့ေမာ့ၾကည့္တတ္တဲ့ ကိုယ့္ညီမေလးေရ
မိုးေတြလည္းေမွာင္လာျပီ
မင္းအခန္းတံခါးကို ပိတ္လိုက္ေတာ့
မင္းစာဖတ္ခ်ိန္ ၊ မင္းအိပ္ခ်ိန္
ျပီးေတာ့ မင္းအိပ္မက္ေတြထဲ
ေခါင္းငိုက္စိုက္ ပ်ံသန္းလာတဲ႔ငွက္တစ္ေကာင္
ခပ္တိုးတိုးေပါက္ကြဲရင္း
လမ္းေလွ်ာက္ေနတာေတြ႔ရင္လည္း
မင္းသိထားတဲ႔ အဘိဓမၼာေတြ ၊ ဒိုင္ယာေလာ႔ေတြနဲ႔
ငါ႔ဘ၀ထဲ ခ်ေကြၽးပါအံုးကြာ ။

၀င္းျမင့္

ငါ့ရဲ႕အခင္းအက်င္း

ငါ့အရိုးေတြအေၾကာင္း ငါမေျပာနိုင္
ငါ စိတ္လိုလက္ရရိွတုန္းကေတာ့
ငါ့ကိုယ္ထဲ ငါစမ္းၾကည့္
ငါ့ေသြးေၾကာထဲမွာ ေခ်ာက္နက္နက္တစ္ခုရိွတယ္
အဲဒီေခ်ာက္ထဲသို႔ ငါလႊတ္လိုက္တဲ့ စာပို႔ခိုေတြ
ငါ့ဆီတစ္ေကာင္မွ ျပန္ေရာက္မလာဖူးဘူး
တကယ္ေတာ့ ငါ့အေၾကာင္းဟာ ပ်င္းရိဖြယ္ပါ
ငါ့စိုက္ခင္းမွာ ထူးဆန္းတာဘာမွမရိွ
ငါ့မသိမႈေတြသာ ကိုင္းဆက္ အသီးျမန္ခဲ့ရ
မ်က္လံုး၀င္း၀င္းမ်ားနဲ႔ မင္းကိုငါခ်စ္တယ္ဆိုျပီး
ၾကာသပေတးညေတြမွာ ငါ ထထေယာင္မယ္
ေခတ္နဲ႔ ရင္းရင္းႏွီးနွီးရိွတဲ့ ငါ့မီးေတြ
ျမန္ႏႈန္းျမင့္ျမင့္ ထထေလာင္မယ္
ဘီယာဆိုင္သြားရင္း ေကတီဗြီထိုင္ရင္း
ငါ လွလွပပ အရြယ္ေရာက္လာတာဟာ
ငါ့ကိုဖမ္းမယ့္ ငါ့ေထာင္ေခ်ာက္ ပိရိေသသပ္တာလို႔ေခၚတယ္
ဘြဲ႕ေတြရ လခေတြရ ဘယ္ေလာက္ေသသပ္သလဲ
ဟိုဟာေတြငါပိုင္ ဒီဟာေတြငါဆိုင္
ငါ့ျဖတ္ေလွ်ာက္ဇာတ္၀င္ခန္းဟာ ေၾကးၾကီးလာခဲ့
ငါဟာမိန္းေမာ ငါဟာေမ်ာ ဒီလိုဆို
မျဖစ္ေသးဘူး ငါအခ်ီၾကီးခုတ္ပိုင္းမိေတာ့မယ္
ငါ့ေၾကာက္စိတ္တစ္ပတ္ျပန္လည္ ငါ့ေၾကးစည္သံငါၾကားမိ
ငါ့ေမြးေန႔မွာ ငါ့ကိုယ္ငါ ေသြးေအးေအး ျဖဳတ္ပစ္တယ္
ငါဟာ ငါ့ျပဳတ္ထြက္လက္နွစ္ဖက္ကို ၾကည့္ျပီး ရယ္တယ္
ငါ့့ပဲ့ကြာေျခေထာက္နွစ္ေခ်ာင္းကို ၾကည့္ျပီး ေမာတယ္
အခု ငါ့ကိုယ္ေကာင္ဟာ ငါ့ညစာ
ငါ့ဦးေခါင္းက ၀ါးလံုးကြဲဟာသပဲ
ငါ့မ်က္လံုးနဲ႔ငါ့နားရြက္ေတြကို ကိုင္ၾကည့္ေနတဲ့
ငါ သို႔မဟုတ္ ငါး
(ယေန႔ထိ) ငါ့ကိုဘာနဲ႔မွ်ားမွ်ား
ငါတို႔ မိျမဲမိတယ္။

ပိုင္မင္းေဆြ

( ၂၀ ဂ်ဴလိုင္ ၂၀၁၀)
၄း၁၁-၅း၀၀-၅း၂၄ မနက္။



*ကဗ်ာဆရာေအာင္ပိုင္စိုးရဲ႕ Poet's Choice အစီအစဥ္ စာမူေတာင္းတုန္းက ဒီကဗ်ာေလးကို ေပးခဲ့မိတယ္။
ဒီလင့္မ်ားမွာ သြားေရာက္ဖတ္ရႈနိုင္ပါတယ္။

>>Poet's Choice by Pi Min Swe
>>ငါ့ရဲ႕အခင္းအက်င္း

လက္ထပ္ပြဲ

တိမ္ျပာေသာ ေန႕တစ္ေန႕မွာ
ေရာင္စံုပူေပါင္းမ်ားနဲ႕ သတို႕သမီး
ယာဥ္ပ်ံၾကီးစီးျပီး ေရာက္လာျပီ
ဒါဟာ ျဂိဳလ္သစ္တစ္ခုေတြ႕ရိွျခင္းပါတဲ့
သူမ ျပံဳးထားတယ္
ဓာတ္ပံုရိုက္ေပးမယ့္သူ မရိွဘူး
လက္ခုပ္သံနဲ႕ ပိုးသား၀တ္စံု မရိွဘူး
အနာတရ မိုးတိမ္ေတြ ဆင္ယင္၍ပဲ
ကာဆယ္နဲ႕ျမင္းကို ထိုးေကၽြး၍ပဲ
ခန္းမထဲ တိတ္တဆိတ္ လွမ္းလာတယ္
အလာတုန္းက ယာဥ္ပ်ံၾကီး
ေပါက္ကြဲ ပ်က္စီး သြားခဲ့ျပီ။

ပိုင္မင္းေဆြ
( ၂ ဂ်ဴလိုင္ ၂၀၁၀)

ျပန္လာသူ

သူ႕ကို ေသခ်ာထုပ္ပိုးၿပီး
လက္ေဆာင္ပစၥည္းတစ္ခုလို ျပန္ပို႕လိုက္ၾကတယ္။

အထုပ္ကို ေျဖလိုက္ေတာ့
ျမင္သူအားလံုး လန္႕သြားၾကတယ္
သူ႕တစ္ကိုယ္လံုး ခ်ဳပ္ရိုးေတြနဲ႔။

ဘာျဖစ္ခဲ့တာလဲ
ကရုဏာနဲ႔ ေမးသူေမး
သူ႔ႏွဳတ္ခမ္းေတြပါ ဘယ္လိုလက္လြန္ခ်ဳပ္မိသြားလဲမသိဘူး။

သူ႔မ်က္လံုးေတြထဲမွာ
မ်က္ရည္ေတြ၀ဲလို႔ --
သူ႔မွတ္ဉာဏ္ရဲ့ ခ်ုဳပ္ရိုးေတြထဲမွာ
ေမွာင္မိုက္ညပဲ။

သူ႔ကို ထုပ္ပိုးခဲ့တဲ့
အေရာင္ေတာက္ေတာက္
အဆင္လွလွ
ကိုင္လိုက္ရင္ ၾကြပ္ၾကြပ္ျမည္တဲ့
ထုပ္ပိုးစကၠဴကိုသာ ေငးစိုက္လို႔။


ေဇယ်ာလင္း
(၂၁ ဧၿပီ၊ ၂၀၀၃)

ငွက္ကေလး

ငွက္ကေလး

ေလခၽြန္သံကို ငွက္ကေလးက နားလည္တယ္
"ရႊီး" ဆို ပုခံုးေပၚ ရုတ္ခ်ည္း ေရာက္ေရာက္လာတယ္
သူ႕အေတာင္ပံေတြနဲ႕ လူကို ဆြဲခ်ည္တစ္ခါ ခတ္ခ်ည္တစ္လွည့္ ျမဴးထူးလို႔
လက္ဟန္ေျခဟန္ကို ငွက္ကေလးက သိတယ္
သူဘယ္ေတာ့မွ ခပ္ေ၀းေ၀း ပ်ံသန္းမသြားဖူးဘူး
အေ၀းက ေလးလံမႈန္မိႈင္းမႈတိမ္ေတြ ျပိဳဆင္းလာျပန္ျပီ
ေနညိဳရင္ ဒီလမ္းကေလးမွာ ေျမြလိမ္ေျမြေကာက္ပံုစံ ဆိုင္ကယ္ထြက္စီးၾကမယ္
ထန္းပင္ေတြနဲ႕အနားသတ္ထားတဲ့ လြင္ျပင္ဟိုဖက္မွာ ဘာရိွလဲ
ငွက္ကေလး မ်က္လံုးေတြ ၀င့္ျပီး ေမးဖူးတယ္
ေလခၽြန္တတ္သူရဲ႕ ဆံပင္ရွည္ေတြကို ထိုးဆိတ္ ဆြဲဖြေနရတာ နွစ္ျခိဳက္တယ္
ေႏြဦးကိုလည္းေစာင့္ၾကည့္ဖူးတယ္ သတိရမႈကိုလည္းပိုင္ဆုိင္ဖူးတယ္
ေလခၽြန္တတ္သူကို ကမၻာတစ္ခုလို႕ ငွက္ကေလး ထင္ေနတုန္းကေပါ့
တရုတ္ဆိုင္ကယ္ေလးကိုယ္တိုင္ေမာင္းျပီး လာေနက်လမ္းကေလးအတိုင္း
ေနာက္ေတာ့လည္း အေ၀းေျပးကားေတြ စီးရတယ္
သြားရမယ့္ခရီးက ပို၍ ေ၀းလံလာတယ္
ဧရိယာကုဒ္ေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာင္းျပီးေခၚဆိုရတယ္
ျမန္မာေငြကေန နိုင္ငံျခားေငြကို လဲလွယ္ရတယ္
ဒီလိုနဲ႕ ခရီးက ေလယာဥ္ပ်ံၾကီးစီးမွ ေရာက္ေတာ့မယ္တဲ့
လမ္းေတြအေၾကာင္း ငွက္ကေလး ေကာင္းေကာင္း သိခဲ့ေတာ့တယ္
လူေတြအမ်ားၾကီးနဲ႕ဆက္ဆံရတယ္ တျဖည္းျဖည္းေပ်ာက္ဆံုးလာတယ္
ဒီလို ဆံုးရံႈးစရာေတြမ်ားမယ္မွန္းသိရင္ ငွက္ကေလး မပ်ံသန္းခဲ့ဘူး တကယ္
သူ႕အတြက္ေတာ့ သူ ထင္မထားတာေတြပဲ ျဖစ္ခဲ့တယ္
ငွက္ကေလး မေပ်ာ္ေတာ့ဘူး
မေပ်ာ္လို႕လည္း အေပ်ာ္ေတြကို မြတ္မြတ္သိပ္သိပ္ ရွာခဲ့တယ္
ေရာက္ရာအရပ္ကေန ငွက္ကေလး ျပန္လွည့္ၾကည့္တယ္
သူထြက္လာတုန္းက ထန္းပင္ေတြကို မျမင္ရေတာ့ဘူး
လမ္းေတြက ရွည္လ်ားရႈပ္ေထြးခဲ့ျပီ
တရုတ္ဆိုင္ကယ္ေလးကို ငွက္ကေလး သတိရလာတယ္
လိုရာကို ထိန္းေက်ာင္း ေမာင္းႏွင္ခဲ့ဖူးတယ္
ေခတ္နဲ႕ လမ္းမ်ားက သူ႕ကို ေမာင္းနွင္ခဲ့သလိုေပါ့
ဘာပဲေျပာေျပာ အဲဒီတုန္းက လူၾကီးမိဘစကားကို နားေထာင္ခဲ့တယ္
ရိုးသားျခင္းဟာလည္း ငါးပါးသီလလို ျမဲျမံခဲ့
အရာရာကို အရင္းအတိုင္း ရခဲ့ဖူးတယ္ ရိွခဲ့ဖူးတယ္
ဒါေတြေတြးမိေတာ့ မ်က္ရည္စို႔လာတယ္
ေတာ္ျပီ မေတြးေတာ့ဘူးဆိုျပီး သနပ္ခါးေလးလိမ္း
စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ ဘုရားေက်ာင္းကန္ဖက္ထြက္လာခဲ့တယ္
ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚ တံျမက္စည္းလွည္းတယ္
တံျမက္စည္းလွည္းရင္း မရဘူး ငွက္ကေလး စဥ္းစားမိျပန္တယ္
ဘုရားေက်ာင္း၀င္းထဲက စကားပန္းပင္ၾကီးအေၾကာင္း စဥ္းစားတယ္
ငယ္ဘ၀ စာသင္ခန္းနဲ႔ လြယ္အိတ္အနီေလးအေၾကာင္း စဥ္းစားတယ္
စဥ္းစားရင္း သတိေတြရလာတယ္ ခံစားလာရတယ္
ခံစားခ်က္ေတြရိွေသးလည္း ေလခၽြန္သံၾကားရင္
ျမစ္ေဟာင္းတစ္စင္းနဲ႔တူတဲ့ လူရဲ႕   ပုခံုးေပၚကို
ငွက္ကေလး အရင္လို အေျပးပ်ံသန္းသြားမွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး။

ပိုင္မင္းေဆြ

ေညာင္ညိဳပင္စခန္း

တို႔ေရာက္တာနဲ႔ အတိတ္ဟာ အံု႔ဆုိင္းေတာ့တာပဲ
သနပ္ခါးရနံ႔ေလးကအစ ႏိူင္ငံျခားျဖစ္ေရေမႊးနံ႔အဆံုး
ထိတ္ထိတ္ပ်ာပ်ာျဖစ္ခဲ့ဖူးသမွ် မပီျပင္ေတာ့မႈထဲ တိမ္၀င္
ဟိုအရင္ စကားပန္းေတြနဲ႔ သူ႔ရယ္သံ သိပ္လွ/သိပ္ရိုးသား
သူ႔ဆီကၾကယ္ေတြ တို႔ဆီ ပစ္ပစ္ေပါက္သလိုေရာက္လာဖူးတယ္
အဲသလို ေရာက္လာခဲ့ဖူးတာ က်ိန္တြယ္ေျပာဆို ေျပာပါ့မယ္
အခုေတာ့ သူ႔အသား သူဆိတ္ၾကည့္ရ
ကိုယ့္ေသြးကိုယ္ စမ္းၾကည့္ရ
တူတူပုန္းတမ္းကစားရင္းနဲ႔ နတ္ဖြက္ခံခဲ့ရေပါ့
ပုန္းေနတဲ့ ေထာင့္ခ်ိဳးေလးကေန ေပ်ာက္သြားလိုက္တာ
လိုက္ရွာသူေတြ လက္ခ်ည္းဗလာ ျပန္ခဲ့ရတယ္။

ပိုင္မင္းေဆြ

၂၅၊ ေမ ၊၂၀၁၀

၉.၄၇ မနက္။

http://modernpoemroad.blogspot.com

ပိေတာက္ေတြပြင့္ျပီးမွ ပို႕တဲ့ကဗ်ာ

ပန္းပြင့္ေလးကို ပန္းအိုးထဲမွာ သတ္လိုက္ျပီး
ေရႊငါးေလးကို ေရကန္ထဲမွာ သတ္လိုက္သူ
လူသားဟာ
ဧည့္ခန္းထဲမွာ သူ႕ကိုယ္သူ
ယဥ္ေက်းသူ
အလွတရားျမတ္ႏိုးသူအျဖစ္ သတ္လိုက္ျပီ။

ငါ့ကဗ်ာေတြ
စာမ်က္ႏွာေပၚမွာ
ပါဖို႕ ၾကိဳးစားခဲ့သလို။

သုခမိန္လွိဳင္