ယာဥ္ပ်ံၾကီး စီးျပီး ေရာက္လာတယ္

တစ္ခုခုဆို ျမိဳ႕ျပင္ဖက္ ထြက္ၾကည့္တတ္ၾကလို႕
ျမိဳ႕ျပင္ဖက္ ေရြးဆင္းခဲ့တာ
အ အာ အိ အီ နဲ႕ပဲ ႏႈတ္ခြန္းဆက္ရတယ္
ဒါေတာင္ ဂြီဂြီ ေဂါင္ေဂါင္ေတြ မေျပာရေသးဘူး
လယ္ကန္သင္းရိုးေပၚ ေလခၽြန္ လမ္းေလွ်ာက္
ျမက္ခင္းနဲ႕ ေျမသားကို ကိုင္တြယ္စမ္းသပ္ၾကည့္
ကၽြဲေတြၾကားထဲ ရႊံ႕ေရ ၀င္လူး
ကမၻာေျမဟာ တယ္ အရသာရိွပါလား
ကင္မရာေလးထုတ္ျပီး တဖ်ပ္ဖ်ပ္ တခ်ပ္ခ်ပ္
ျမင္သမွ်မွတ္တမး္တင္ရ ျပန္ေရာက္ရင္
ရီပို႕တင္ဖို႕ ဖတ္ညႊန္းေရးဖို႕
ဒီလိုနဲ႕ မီဒီယာေတြ ၀ိုင္းမလာခင္
ထန္းရည္ေသာက္ က်ဴရိုးဦးထုပ္ေလးေဆာင္းျပီး
တနဂၤေႏြေန႕က ျပန္ခဲ့တယ္။

ပိုင္မင္းေဆြ

(၈ ဂ်ဴလိုင္ ၂၀၁၀)

ပြန္းပဲ႔ေနတဲ႔ငွက္တစ္ေကာင္

အျပင္မွာ

ေမွာင္ေတာ႔မယ္ ညီမေလးေရ။

ခုလိုညေနခင္းေတြဆို
ခိုကုိးရာမဲ႔ငွက္ေတြကို အစာခ်ေကြၽးရင္း
ကိုယ့္ညီမေလးလည္း
ေလာကကို တစ္ဆံုးေတြးေနေတာ႔မယ္။

ေအးကြာ
ျမိဳ႔ၾကီးျပၾကီးဆိုတာလည္း
ေတာၾကီးမ်က္မည္းလိုပါပဲ
လမ္းမနဲ႔တူတဲ႔ကိုယ္႔ဘ၀ကို
ငံု႔ၾကည့္ျပီး ေလွ်ာက္တာေတာင္
လမ္းေပ်ာက္လိုေပ်ာက္
သစ္ပင္နဲ႔တူတဲ႔ လူရဲ႕ေအာက္မွာရပ္ရင္း
မ်က္လုံးနဲ႔မတူတဲ့ အၾကည့္ေတြကို ေရွာင္ဖယ္ရင္း
ကိုယ့္ညီမေလးခ်ေကြၽးတဲ႔
အစာဗန္းေလးထဲမွာ
ငွက္တစ္ေကာင္ျဖစ္ခ်င္ပါတယ္။

အခုလို အေမွာင္ေတြ တရစ္ခ်င္းဆင္းလာျပီဆို
ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ညဥ့္နက္ထားရတဲ့ေန႔ေတြဟာ
ေခါင္းေပၚကဆံပင္ေတြလို ရွည္လ်ားဆဲ
ဒုကၡဆုိတာကလည္း
တစ္ခါတစ္ေလ ဖီးသင္သပ္ရပ္လိုက္
တစ္ခါတစ္ေလ ႐ႈပ္ေထြးပြေယာင္းလိုက္မဟုတ္လား
ငွက္ေတြအိပ္တန္း၀င္ၾကျပီ ညီမေလးေရ
"ငါလည္းဒီည ဘယ္အကိုင္းမွာနားမလဲ"
အေတြးထူထူ တိရစာၦန္ရံုနဲ႔တူတဲ႔
ဆူဆူညံညံ အရက္ဆိုင္ေလးထဲက ထြက္လာခဲ႔တယ္။

ကဲ . . .
ေလာကကို ခပ္ေမာ့ေမာ့ၾကည့္တတ္တဲ့ ကိုယ့္ညီမေလးေရ
မိုးေတြလည္းေမွာင္လာျပီ
မင္းအခန္းတံခါးကို ပိတ္လိုက္ေတာ့
မင္းစာဖတ္ခ်ိန္ ၊ မင္းအိပ္ခ်ိန္
ျပီးေတာ့ မင္းအိပ္မက္ေတြထဲ
ေခါင္းငိုက္စိုက္ ပ်ံသန္းလာတဲ႔ငွက္တစ္ေကာင္
ခပ္တိုးတိုးေပါက္ကြဲရင္း
လမ္းေလွ်ာက္ေနတာေတြ႔ရင္လည္း
မင္းသိထားတဲ႔ အဘိဓမၼာေတြ ၊ ဒိုင္ယာေလာ႔ေတြနဲ႔
ငါ႔ဘ၀ထဲ ခ်ေကြၽးပါအံုးကြာ ။

၀င္းျမင့္

ငါ့ရဲ႕အခင္းအက်င္း

ငါ့အရိုးေတြအေၾကာင္း ငါမေျပာနိုင္
ငါ စိတ္လိုလက္ရရိွတုန္းကေတာ့
ငါ့ကိုယ္ထဲ ငါစမ္းၾကည့္
ငါ့ေသြးေၾကာထဲမွာ ေခ်ာက္နက္နက္တစ္ခုရိွတယ္
အဲဒီေခ်ာက္ထဲသို႔ ငါလႊတ္လိုက္တဲ့ စာပို႔ခိုေတြ
ငါ့ဆီတစ္ေကာင္မွ ျပန္ေရာက္မလာဖူးဘူး
တကယ္ေတာ့ ငါ့အေၾကာင္းဟာ ပ်င္းရိဖြယ္ပါ
ငါ့စိုက္ခင္းမွာ ထူးဆန္းတာဘာမွမရိွ
ငါ့မသိမႈေတြသာ ကိုင္းဆက္ အသီးျမန္ခဲ့ရ
မ်က္လံုး၀င္း၀င္းမ်ားနဲ႔ မင္းကိုငါခ်စ္တယ္ဆိုျပီး
ၾကာသပေတးညေတြမွာ ငါ ထထေယာင္မယ္
ေခတ္နဲ႔ ရင္းရင္းႏွီးနွီးရိွတဲ့ ငါ့မီးေတြ
ျမန္ႏႈန္းျမင့္ျမင့္ ထထေလာင္မယ္
ဘီယာဆိုင္သြားရင္း ေကတီဗြီထိုင္ရင္း
ငါ လွလွပပ အရြယ္ေရာက္လာတာဟာ
ငါ့ကိုဖမ္းမယ့္ ငါ့ေထာင္ေခ်ာက္ ပိရိေသသပ္တာလို႔ေခၚတယ္
ဘြဲ႕ေတြရ လခေတြရ ဘယ္ေလာက္ေသသပ္သလဲ
ဟိုဟာေတြငါပိုင္ ဒီဟာေတြငါဆိုင္
ငါ့ျဖတ္ေလွ်ာက္ဇာတ္၀င္ခန္းဟာ ေၾကးၾကီးလာခဲ့
ငါဟာမိန္းေမာ ငါဟာေမ်ာ ဒီလိုဆို
မျဖစ္ေသးဘူး ငါအခ်ီၾကီးခုတ္ပိုင္းမိေတာ့မယ္
ငါ့ေၾကာက္စိတ္တစ္ပတ္ျပန္လည္ ငါ့ေၾကးစည္သံငါၾကားမိ
ငါ့ေမြးေန႔မွာ ငါ့ကိုယ္ငါ ေသြးေအးေအး ျဖဳတ္ပစ္တယ္
ငါဟာ ငါ့ျပဳတ္ထြက္လက္နွစ္ဖက္ကို ၾကည့္ျပီး ရယ္တယ္
ငါ့့ပဲ့ကြာေျခေထာက္နွစ္ေခ်ာင္းကို ၾကည့္ျပီး ေမာတယ္
အခု ငါ့ကိုယ္ေကာင္ဟာ ငါ့ညစာ
ငါ့ဦးေခါင္းက ၀ါးလံုးကြဲဟာသပဲ
ငါ့မ်က္လံုးနဲ႔ငါ့နားရြက္ေတြကို ကိုင္ၾကည့္ေနတဲ့
ငါ သို႔မဟုတ္ ငါး
(ယေန႔ထိ) ငါ့ကိုဘာနဲ႔မွ်ားမွ်ား
ငါတို႔ မိျမဲမိတယ္။

ပိုင္မင္းေဆြ

( ၂၀ ဂ်ဴလိုင္ ၂၀၁၀)
၄း၁၁-၅း၀၀-၅း၂၄ မနက္။



*ကဗ်ာဆရာေအာင္ပိုင္စိုးရဲ႕ Poet's Choice အစီအစဥ္ စာမူေတာင္းတုန္းက ဒီကဗ်ာေလးကို ေပးခဲ့မိတယ္။
ဒီလင့္မ်ားမွာ သြားေရာက္ဖတ္ရႈနိုင္ပါတယ္။

>>Poet's Choice by Pi Min Swe
>>ငါ့ရဲ႕အခင္းအက်င္း

လက္ထပ္ပြဲ

တိမ္ျပာေသာ ေန႕တစ္ေန႕မွာ
ေရာင္စံုပူေပါင္းမ်ားနဲ႕ သတို႕သမီး
ယာဥ္ပ်ံၾကီးစီးျပီး ေရာက္လာျပီ
ဒါဟာ ျဂိဳလ္သစ္တစ္ခုေတြ႕ရိွျခင္းပါတဲ့
သူမ ျပံဳးထားတယ္
ဓာတ္ပံုရိုက္ေပးမယ့္သူ မရိွဘူး
လက္ခုပ္သံနဲ႕ ပိုးသား၀တ္စံု မရိွဘူး
အနာတရ မိုးတိမ္ေတြ ဆင္ယင္၍ပဲ
ကာဆယ္နဲ႕ျမင္းကို ထိုးေကၽြး၍ပဲ
ခန္းမထဲ တိတ္တဆိတ္ လွမ္းလာတယ္
အလာတုန္းက ယာဥ္ပ်ံၾကီး
ေပါက္ကြဲ ပ်က္စီး သြားခဲ့ျပီ။

ပိုင္မင္းေဆြ
( ၂ ဂ်ဴလိုင္ ၂၀၁၀)

ျပန္လာသူ

သူ႕ကို ေသခ်ာထုပ္ပိုးၿပီး
လက္ေဆာင္ပစၥည္းတစ္ခုလို ျပန္ပို႕လိုက္ၾကတယ္။

အထုပ္ကို ေျဖလိုက္ေတာ့
ျမင္သူအားလံုး လန္႕သြားၾကတယ္
သူ႕တစ္ကိုယ္လံုး ခ်ဳပ္ရိုးေတြနဲ႔။

ဘာျဖစ္ခဲ့တာလဲ
ကရုဏာနဲ႔ ေမးသူေမး
သူ႔ႏွဳတ္ခမ္းေတြပါ ဘယ္လိုလက္လြန္ခ်ဳပ္မိသြားလဲမသိဘူး။

သူ႔မ်က္လံုးေတြထဲမွာ
မ်က္ရည္ေတြ၀ဲလို႔ --
သူ႔မွတ္ဉာဏ္ရဲ့ ခ်ုဳပ္ရိုးေတြထဲမွာ
ေမွာင္မိုက္ညပဲ။

သူ႔ကို ထုပ္ပိုးခဲ့တဲ့
အေရာင္ေတာက္ေတာက္
အဆင္လွလွ
ကိုင္လိုက္ရင္ ၾကြပ္ၾကြပ္ျမည္တဲ့
ထုပ္ပိုးစကၠဴကိုသာ ေငးစိုက္လို႔။


ေဇယ်ာလင္း
(၂၁ ဧၿပီ၊ ၂၀၀၃)

ငွက္ကေလး

ငွက္ကေလး

ေလခၽြန္သံကို ငွက္ကေလးက နားလည္တယ္
"ရႊီး" ဆို ပုခံုးေပၚ ရုတ္ခ်ည္း ေရာက္ေရာက္လာတယ္
သူ႕အေတာင္ပံေတြနဲ႕ လူကို ဆြဲခ်ည္တစ္ခါ ခတ္ခ်ည္တစ္လွည့္ ျမဴးထူးလို႔
လက္ဟန္ေျခဟန္ကို ငွက္ကေလးက သိတယ္
သူဘယ္ေတာ့မွ ခပ္ေ၀းေ၀း ပ်ံသန္းမသြားဖူးဘူး
အေ၀းက ေလးလံမႈန္မိႈင္းမႈတိမ္ေတြ ျပိဳဆင္းလာျပန္ျပီ
ေနညိဳရင္ ဒီလမ္းကေလးမွာ ေျမြလိမ္ေျမြေကာက္ပံုစံ ဆိုင္ကယ္ထြက္စီးၾကမယ္
ထန္းပင္ေတြနဲ႕အနားသတ္ထားတဲ့ လြင္ျပင္ဟိုဖက္မွာ ဘာရိွလဲ
ငွက္ကေလး မ်က္လံုးေတြ ၀င့္ျပီး ေမးဖူးတယ္
ေလခၽြန္တတ္သူရဲ႕ ဆံပင္ရွည္ေတြကို ထိုးဆိတ္ ဆြဲဖြေနရတာ နွစ္ျခိဳက္တယ္
ေႏြဦးကိုလည္းေစာင့္ၾကည့္ဖူးတယ္ သတိရမႈကိုလည္းပိုင္ဆုိင္ဖူးတယ္
ေလခၽြန္တတ္သူကို ကမၻာတစ္ခုလို႕ ငွက္ကေလး ထင္ေနတုန္းကေပါ့
တရုတ္ဆိုင္ကယ္ေလးကိုယ္တိုင္ေမာင္းျပီး လာေနက်လမ္းကေလးအတိုင္း
ေနာက္ေတာ့လည္း အေ၀းေျပးကားေတြ စီးရတယ္
သြားရမယ့္ခရီးက ပို၍ ေ၀းလံလာတယ္
ဧရိယာကုဒ္ေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာင္းျပီးေခၚဆိုရတယ္
ျမန္မာေငြကေန နိုင္ငံျခားေငြကို လဲလွယ္ရတယ္
ဒီလိုနဲ႕ ခရီးက ေလယာဥ္ပ်ံၾကီးစီးမွ ေရာက္ေတာ့မယ္တဲ့
လမ္းေတြအေၾကာင္း ငွက္ကေလး ေကာင္းေကာင္း သိခဲ့ေတာ့တယ္
လူေတြအမ်ားၾကီးနဲ႕ဆက္ဆံရတယ္ တျဖည္းျဖည္းေပ်ာက္ဆံုးလာတယ္
ဒီလို ဆံုးရံႈးစရာေတြမ်ားမယ္မွန္းသိရင္ ငွက္ကေလး မပ်ံသန္းခဲ့ဘူး တကယ္
သူ႕အတြက္ေတာ့ သူ ထင္မထားတာေတြပဲ ျဖစ္ခဲ့တယ္
ငွက္ကေလး မေပ်ာ္ေတာ့ဘူး
မေပ်ာ္လို႕လည္း အေပ်ာ္ေတြကို မြတ္မြတ္သိပ္သိပ္ ရွာခဲ့တယ္
ေရာက္ရာအရပ္ကေန ငွက္ကေလး ျပန္လွည့္ၾကည့္တယ္
သူထြက္လာတုန္းက ထန္းပင္ေတြကို မျမင္ရေတာ့ဘူး
လမ္းေတြက ရွည္လ်ားရႈပ္ေထြးခဲ့ျပီ
တရုတ္ဆိုင္ကယ္ေလးကို ငွက္ကေလး သတိရလာတယ္
လိုရာကို ထိန္းေက်ာင္း ေမာင္းႏွင္ခဲ့ဖူးတယ္
ေခတ္နဲ႕ လမ္းမ်ားက သူ႕ကို ေမာင္းနွင္ခဲ့သလိုေပါ့
ဘာပဲေျပာေျပာ အဲဒီတုန္းက လူၾကီးမိဘစကားကို နားေထာင္ခဲ့တယ္
ရိုးသားျခင္းဟာလည္း ငါးပါးသီလလို ျမဲျမံခဲ့
အရာရာကို အရင္းအတိုင္း ရခဲ့ဖူးတယ္ ရိွခဲ့ဖူးတယ္
ဒါေတြေတြးမိေတာ့ မ်က္ရည္စို႔လာတယ္
ေတာ္ျပီ မေတြးေတာ့ဘူးဆိုျပီး သနပ္ခါးေလးလိမ္း
စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ ဘုရားေက်ာင္းကန္ဖက္ထြက္လာခဲ့တယ္
ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚ တံျမက္စည္းလွည္းတယ္
တံျမက္စည္းလွည္းရင္း မရဘူး ငွက္ကေလး စဥ္းစားမိျပန္တယ္
ဘုရားေက်ာင္း၀င္းထဲက စကားပန္းပင္ၾကီးအေၾကာင္း စဥ္းစားတယ္
ငယ္ဘ၀ စာသင္ခန္းနဲ႔ လြယ္အိတ္အနီေလးအေၾကာင္း စဥ္းစားတယ္
စဥ္းစားရင္း သတိေတြရလာတယ္ ခံစားလာရတယ္
ခံစားခ်က္ေတြရိွေသးလည္း ေလခၽြန္သံၾကားရင္
ျမစ္ေဟာင္းတစ္စင္းနဲ႔တူတဲ့ လူရဲ႕   ပုခံုးေပၚကို
ငွက္ကေလး အရင္လို အေျပးပ်ံသန္းသြားမွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး။

ပိုင္မင္းေဆြ

ေညာင္ညိဳပင္စခန္း

တို႔ေရာက္တာနဲ႔ အတိတ္ဟာ အံု႔ဆုိင္းေတာ့တာပဲ
သနပ္ခါးရနံ႔ေလးကအစ ႏိူင္ငံျခားျဖစ္ေရေမႊးနံ႔အဆံုး
ထိတ္ထိတ္ပ်ာပ်ာျဖစ္ခဲ့ဖူးသမွ် မပီျပင္ေတာ့မႈထဲ တိမ္၀င္
ဟိုအရင္ စကားပန္းေတြနဲ႔ သူ႔ရယ္သံ သိပ္လွ/သိပ္ရိုးသား
သူ႔ဆီကၾကယ္ေတြ တို႔ဆီ ပစ္ပစ္ေပါက္သလိုေရာက္လာဖူးတယ္
အဲသလို ေရာက္လာခဲ့ဖူးတာ က်ိန္တြယ္ေျပာဆို ေျပာပါ့မယ္
အခုေတာ့ သူ႔အသား သူဆိတ္ၾကည့္ရ
ကိုယ့္ေသြးကိုယ္ စမ္းၾကည့္ရ
တူတူပုန္းတမ္းကစားရင္းနဲ႔ နတ္ဖြက္ခံခဲ့ရေပါ့
ပုန္းေနတဲ့ ေထာင့္ခ်ိဳးေလးကေန ေပ်ာက္သြားလိုက္တာ
လိုက္ရွာသူေတြ လက္ခ်ည္းဗလာ ျပန္ခဲ့ရတယ္။

ပိုင္မင္းေဆြ

၂၅၊ ေမ ၊၂၀၁၀

၉.၄၇ မနက္။

http://modernpoemroad.blogspot.com

ပိေတာက္ေတြပြင့္ျပီးမွ ပို႕တဲ့ကဗ်ာ

ပန္းပြင့္ေလးကို ပန္းအိုးထဲမွာ သတ္လိုက္ျပီး
ေရႊငါးေလးကို ေရကန္ထဲမွာ သတ္လိုက္သူ
လူသားဟာ
ဧည့္ခန္းထဲမွာ သူ႕ကိုယ္သူ
ယဥ္ေက်းသူ
အလွတရားျမတ္ႏိုးသူအျဖစ္ သတ္လိုက္ျပီ။

ငါ့ကဗ်ာေတြ
စာမ်က္ႏွာေပၚမွာ
ပါဖို႕ ၾကိဳးစားခဲ့သလို။

သုခမိန္လွိဳင္

ကုန္သည္

တစ္ေန႕
ပင္လယ္ဟာ ကုန္းေပၚတက္လာျပီး
လူ ပန္းပြင့္ ကၽြဲႏြား တဲစု တိုက္တာ ရယ္သံ
သစ္ပင္ ကေလးငယ္ မ်က္ရည္ မိသားစု
ကုန္ေစ်းႏႈန္း လယ္ကြင္း ေက်းငွက္ သီခ်င္းသံ
အဖြားအို ေစတီ စပါးက်ီနဲ႕ ျခံစည္းရိုးမ်ားကို
ငိုသံနဲ႕လဲလွယ္တယ္။


img source

___________________________________________________________________

ပိုင္မင္းေဆြ

7.5.2010
9:22 PM.

သီတင္းကၽြတ္

ေရြႊလ ဘုရားအရိပ္ထဲ ဖိတ္က်
သူ႕အရိပ္ ကိုယ့္အရိပ္ထဲ ဖိတ္က်
ဆီမီး နဲ႕ မီးရွဴးေတြ ျပန္သြားျပီ
စကၠဴမီးပံုးကားေလး
အေမႊးတိုင္ရနံ႕ေတြၾကား စတီယာရင္ထိန္းရင္း
လူေတြကို ပို႕ျပီး ျပန္လာျပီ
အနမ္းေတြကို သိမ္းၾကစို႕
ညဥ့္နက္လွျပီ ျပန္ရေအာင္။

ပိုင္မင္းေဆြ